Huaraz, één van de parels van Peru

‘Wat wil een mens nog meer buiten zon-zee-strand én cocktails?’, vroegen we ons af. Maar we besloten toch wat verder te kijken dan onze neus lang is, want we hadden Huaraz en zijn avontuurlijke charmes nog niet ontdekt. Dus wij weg van de kust en hop, de bergen in!

Dinsdagavond vertrokken we met de nachtbus vanuit Trujillo. Een rit van 11u die ons van zeeniveau naar 3091m bracht. Van het noorden tot het oosten wordt de horizon van Huaraz bepaald door de imposante rij sneeuwtoppen van de ‘Cordillera Blanca’ (de witte bergketen). De Cordillera is een van Zuid-Amerika’s meest indrukwekkende bergketens. De hoogste berg van Peru, Huascarán (6768m), staat er ook tussen.

Woensdag hebben we de hele dag het stadscentrum van Huaraz verkend. En omdat er de volgende ochtend een zware trektocht op het programma stond, hebben we vooral kennis gemaakt met de terrasjescultuur van Huaraz :). Maar dat zorgde er voor dat we ‘en plein form’ aan de ‘Santa Cruz’-tocht konden beginnen.
Om 6u ’s morgens werden we opgehaald door een busje dat ons de bergen in bracht. Samen met vier andere trekkers hebben we vier dagen lang geklommen, gezweet, gepuft en gezucht. Maar vooral ook zeer hard genoten van de wonderbaarlijke uitzichten, besneeuwde bergtoppen, uitgestrekte groene vlaktes, kabbelende riviertjes, wilde paarden die staan te grazen, wilde stieren die je staan te bespieden terwijl je staat (of in ons geval: zit) wild te plassen, appelbauwzeegroene meren waar je bij wegdroomt,…

Na een lange busrit kwamen we eindelijk aan bij het startpunt van onze ‘dodentocht’ :): een klein dorpje, Vaquería. Daar werden de ezels geladen met onze trekrugzakken, eten voor 4 dagen, een opbergbare keuken, tenten … We maakten ook kennis met onze gids, kokkin en de 'donkeyman' zoals hij zichzelf noemde. Vol enthousiasme begonnen we meteen met een moeilijke afdaling. We wandelden langs kleine paadjes, kruisten verschillende armzalige huisjes en maakten kennis met de Quechua-taal van de lokale inwoners. Na uren klimmen en dalen waren we al helemaal uitgeput en vooral hongerig. Op een prachtige locatie met uitzicht op een groene vallei aten we ons eerste lunchpakket: een broodje met avocado, twee zoetigheden en een banaan. De bijhorende snoepjes hebben we uitgedeeld aan de kindjes die verlegen stonden te watertanden aan onze picknickplek. Na dit kort maar krachtig tussendoortje stapten we verder en verder het paradijs in! Het is onbeschrijfelijk hoe mooi en afwisselend het landschap was! De mooie natuur staat onuitwisbaar in ons foto-geheugen gegrift. Rond 17u30 arriveerden we op onze eerste kampplaats. Deze overnachtingplaats lag op 3870m hoogte. Door dit grote hoogteverschil kregen we al vlug last van hoogteziekte: kortademigheid, braken, hoofdpijn. De enige oplossing was coca-tee drinken en dat kregen we dan ook met liters die avond! We werden ook verwend met zoete koekjes als aperitiefhapje, een warme groentenrijke soep en (uiteraard) kip met rijst als hoofdgerecht. De nacht viel snel en dit zorgde ervoor dat we snel onze tent indoken voor een goede nachtrust…

Om 6u ’s ochtends zong de gids ons wakker en kregen we ‘coca-tee op bed’ geserveerd. Na een stevig ontbijt, met nog wat vermoeide oogjes, trokken we toch terug onze trekschoenen aan om aan de zwaarste dagtocht te beginnen. De dag startte met de steile beklimming van de bergtop Punta Unión. Deze beklimming nam 7u in beslag! Het was een zeer zware tocht tot boven doordat we een hoogte gingen bereiken van 4750m en dit opnieuw voor wat hoogteziekte zorgde. De details zullen we jullie besparen :). Boven op de hoge pas werden we beloond met een schitterend panorama! Spitsvormige besneeuwde bergen die de blauwe lucht sierden, de vele meren die van boven uit kleine waterplasjes leken,… Weeral onmogelijk om dit alles op papier te verwoorden.
Onder het waakzame oog van onze gids die er op moest toezien dat Loes haar knie niet uit de nok vloog en dat Sigrid niet onwel werd door de hoogte, daalden we geleidelijk af naar onze tweede kampplaats ‘Taullipampa’ op 4820m. De tenten waren al opgeslagen, de popcorn stond te poffen op het vuur en de avondzon schitterde op de doorstromende beek. Het was opnieuw een prachtige overnachtingsplaats.

De volgende ochtend kregen we kleine pannenkoekjes als ontbijt en uiteraard de immer aanwezige coca-tee (die ondertussen onze oren al uitkwam,haha). De derde dag volgden we een zeer mooie route, niet te zwaar en doorheen zeer afwisselend landschap. In de voormiddag maakten we een beklimming naar ‘Laguna Jatuncocha’. Tijdens deze beklimming zijn we de welbekende ‘Paramount Pictures’ –berg gepasseerd. Een vergelijkende studie met het beeld van de filmmaatschappij moeten we nog eens maken, want we zagen de gelijkenis niet meteen :). Eens aangekomen aan de ‘laguna’ hebben we een lange rustpauze ingelast en genoten we van de steile besneeuwde rotswanden langs het meer. De afdaling verliep eerst langs een landschap vol rotsblokken maar dit veranderde snel in een groene omgeving. We liepen door en langs dichtbegroeide bossen, kwamen terecht in grote uitgestrekte groene vlaktes, wandelden langs grote meren, hoorden en zagen een prachtige waterval, sprongen over kleine riviertjes,... Moe, met ‘beblaarde’ voeten en een knie die rust nodig had, kwamen we aan op onze laatste kampeerplaats. Het laatste avondmaal bestond uit spaghetti en een typisch Peruaans dessert ‘Masamora’. Tegen 19u kropen we al onze tent in(opgesteld op zo’n 2m van de oever van de rivier).

’s Ochtends werden we gewekt door het geluid van smakkende ezels en door de geur van ‘koeienvlaaien’ naast onze tent :). Die dag stond er enkel een afdaling naar Cashapampa op het programma. Het was een drie uur durende afdaling die op sommige stukken behoorlijk steil was. De vegetatie veranderde snel. Het gras van de hoger gelegen gebieden maakte plaats voor steeds meer struiken, bloemen en bomen. Langs de Río Santa Cruz die aanzwol tot een flinke stroom, staan bomen die prachtig zijn begroeid met onder andere bromelia’s. Onderweg kwamen we ook langs een vrij recente lawine van grote witte granietblokken. Aan het einde van de kloof kregen we weer uitzicht op het bewoonde land van de Callejon de Huayalas. Toen riep er klein stemmetjedie vanbinnen toch wel “Jiieehha, de bewoonde wereld! We zijn er écht bijna!” :). En na een uurtje over een steil dalend gruispad naar Cashapampa wachtte een busje ons op om ons terug naar Huaraz te brengen.

En toen… plotsklaps was deze fantastische, maar bijzonder zware trektocht achter de rug. We zullen dit avontuur zeker en vast nooit vergeten!