Que tal?

Tijd voor nog wat nieuws over die 2 Belgische Peruviaantjes…

Maandag 15 maart startte eindelijk het schooljaar in C.E.P. School. We waren superbenieuwd naar alle kindjes. Toen we aankwamen op school stonden er een 100-tal kinderen mooi in rijtjes. De padre hield een korte speech en de vrijwilligers mochten zich 1 voor 1 voorstellen. Momenteel werken we daar met 10 vrijwilligers: Hans (België), Terro (Finland), Maddie & Monica (Australiërs), Sana (Pakistan), Tom & Emma (Engeland), Manuel (Duitsland) en wij! Zij houden zich bezig met de tuin of met muziekles of met knutselles of met leesklasjes of met Engelse les of met de constructie van de 2e verdieping. Na deze korte inleiding, gingen alle kinderen naar hun klas. Aangezien de 2e verdieping nog steeds niet afgewerkt is, zijn er een aantal geïmproviseerde klassen in de eetzaal en…in onze bib! Daardoor kunnen we nog steeds niet beginnen werken in de bib zelf. We hebben gelukkig nog wat werk met het sorteren en labelen van boeken. Padre vertelde ons dat de bib leeg zal zijn binnen een drietal weken. Kruis jullie vingers dus! Dan kunnen we eindelijk beginnen met het verven en inrichten van de bib. Emma, de Engelse vrijwilligster, zal ons helpen met het schilderen van tekeningen op de muren. Ze is een kunst-studente in Engeland. Daarna kunnen alle boeken in de bib gezet worden & kunnen we starten met onze activiteiten! We kijken er enorm naar uit om met de kindjes te werken. Ze zijn heel lief en erg nieuwsgierig.

Tijdens de eerste schooldag moesten we van de padre helpen in de 1e kleuterklas… Wat een karwei! Een tiental ontroostbare peuters die tranen met tuiten huilen omdat ze hun mama missen. En wij, de gringa’s* die er helemaal niet uitzien zoals hun mama, moesten hen maar zien te troosten. De juffen deden helemaal geen activiteiten met die kinderen, ze zaten gewoon aan tafeltjes en kregen speelgoed. Na een tijdje mochten ze in de speeltuin spelen en klaarden de meeste gezichtjes toch wat op. Niets te vroeg, vonden wij! Helemaal afgepeigerd en vermoeid trokken we om 13u terug naar huis. We besloten om ons vanaf dinsdag alleen nog maar te concentreren op ons bibliotheek-project!

Momenteel zijn we dus opnieuw tussen de boeken gedoken! We zitten in een lokaaltje naast het 5e leerjaar en we kunnen de lessen daar dus wat meevolgen. We hebben de indruk dat de juffen op een goede manier lesgeven. De kinderen zijn vrij rustig en werken echt goed mee. Hun vinger opsteken, kennen ze hier wel niet. De antwoorden worden gewoon door elkaar geroepen, wat de kinderen zelf natuurlijk geweldig vinden. Ze krijgen ook regelmatig pauzes om dan in de klas zelf wat te spelen en rond te lopen. In ons lokaaltje bevindt zich, naast heel veel boeken, ook een rat :). Loes ontdekte ze toen ze boeken uit de kast wou nemen. Een aantal dagen later werd ze ook opgemerkt door juf Monica. We hebben toen rattengif in het lokaaltje gelegd. Vandaag leek het alsof er wat van gegeten was, dus hopelijk is ze voorgoed verdwenen! Want zo een rat die plots opduikt, is toch verschieten!

Ondertussen hebben we natuurlijk ook nog wat anders gedaan dan werken. Hier een overzichtje van onze ‘vrijetijdsbestedingen’ :):
- bezoek aan Chan Chan: dit zijn ruïnes van De Chimu, een indianenstam die hier vroeger leefde. Deze stam waren vijanden van de Inca’s. Heel indrukwekkend om te zien hoe deze mensen een heel paleis in zandsteen bouwden. De ruïnes zijn nog in vrij goeie staat en je krijgt dus een behoorlijk goed beeld over hoe ze daar leefden. Onze gids was een Peruviaanse vrouw die wat Engels kon. Ze gaf de rondleiding dus in het Engels, maar moest af en toe iets opzoeken in haar woordenboekje. Best wel schattig! :)

- verffeest: een dorpsfeest in Huanchaco! Heel wat mensen kwamen samen om te eten en te drinken, er is ook een fanfare die voor muziek zorgde. Het was een beetje te vergelijken met de dorpsfeesten die we bij ons ook hebben. 1 groot verschil is natuurlijk het hoogtepunt van het feest: het gooien met verf! Iedereen, groot en klein, kreeg zakjes verf en begon ermee te gooien. Al snel zag iedereen er bontgekleurd uit! Echt geweldig om mee te maken! Zelfs de oma’s en opa’s deden mee! Zover je kon kijken, zag je een beverfde groep mensen :). Daarna was het tijd voor een andere traditie: het omhakken van een boom. De persoon die de boom uiteindelijk omhakt, moet het feest volgend jaar organiseren en betalen. De sfeer was geweldig! Zo een dorpsfeesten zouden ze bij ons ook mogen hebben!

- de verjaardag van Sigrid: 10 maart was het zover, Sigrid werd 23 jaar! Ook al moest ik dit vieren ver weg van al mijn vrienden & familie, het werd een onvergetelijke dag! Loes had ’s morgens een geweldig ontbijt voor mij klaargezet op het dak van ons huis. Naast de ontbijttafel lagen 2 postpakketten, een mapje, 4 kleine cadeautjes en de laptop van Loes. In het ene postpakket zaten allemaal verjaardagskaartjes van vrienden en familie! Echt een geweldige verrassing, het deed me ontzettend veel plezier om dat allemaal te lezen!! In het andere postpakket zaten op en top Belgische tijdschriften! Dankjewel, mama & papa & Sven :). In het mapje zat nog een zelfgemaakt kaartje (of beter: stripverhaal) van Maarten, ook het filmpje op de laptop kwam van hem. Supertof om al die geweldige Belgen toch nog dicht bij me te hebben op deze manier! In de pakjes zaten een mooie armband en ketting, een schattig portemonneetje van Huanchaco en een boekje waarin Loes het dagprogramma had uitgeschreven. Super! Het verdere verloop van de dag bestond uit: wat op het strand liggen, appeltaart eten en gaan eten in het Belgische restaurant! Een supertoffe dag dus! Dankjewel iedereen!!

- Loes gaat surfen: Inderdaad je leest het goed, ik heb gesurft en het was geweldig! Uiteraard had ik mijn brace wel aan, voor de ongeruste Belgen onder ons :). Maar dat kon de pret niet bederven, want het gevoel om op de golven te staan was fantastisch. Ik ging met een brede glimlach en met mijn surfplank de zee in en ik kwam er met een nog bredere glimlach terug uit :)! Voor herhaling vatbaar dus…en die herhaling komt er morgen al :)

- Project Tour: op donderdag 18 maart gingen we met een aantal vrijwilligers op Project Tour, dit is een rondrit langs de verschillende projecten van Otra Cosa. Zo gingen we naar de vuilnisbelt, ACJ, de blindenschool, de school voor kinderen met een handicap & het vluchtelingenhuis voor mishandelde vrouwen.
De vuilnisbelt was heel aangrijpend en confronterend. Het is niet zomaar een vuilnisbelt zoals bij ons…nee, hier wónen mensen! Tussen al het vuil zie je huisjes gebouwd van houten palen en doeken. Je kan je al voorstellen hoe weinig bescherming deze ‘huizen’ bieden… Deze mensen leven tussen het vuil en tussen hun dieren (varkens, ezels, eenden, noem maar op). Een deel van de bewoners werken op de vuilnisbelt voor 1 Sol per dag, dit komt overeen met 0,27 €. Echt schrijnend om te zien… Dan besef je pas hoeveel geluk wij in België hebben & hoe triestig het is dat veel Belgen dit niet eens inzien!
ACJ is een school. Kinderen kunnen hier in de bakkerij werken, ze leren hier taarten en patisserie maken. Daarnaast worden er nog wiskunde-, taal- en knutsellessen gegeven. Ook moeders zijn hier welkom. Zij kunnen hier wiskunde, taal en dans volgen. Ook kunnen ze er terecht voor informatie over de opvoeding van hun kinderen. We mochten een stukje taart proeven in de bakkerij, echt heerlijk! De kinderen doen dat heel goed, Loes en ik zouden er nog wat van kunnen leren! :)
De blindenschool is een opvangnet voor heel wat blinde kinderen en adolescenten. Ze worden er heel goed begeleid. Er zijn ook veel boeken in Braille, Braille-typmachines en computers met spraakherkenning aanwezig. Indrukwekkend om te merken hoe ver de Peruanen eigenlijk al staan op vlak van paramedische zorg en educatie.
De school voor kinderen met een handicap was een geweldige plaats om te bezoeken. Je voelde onmiddellijk de warmte en de toewijding van het personeel daar. Het is een school voor kinderen met autisme, met gehoorproblemen, met een motorische & mentale handicap en/of met het syndroom van Down van 3 tot 18 jaar. Ook hier is er een bakkerij, waar de kinderen overheerlijke appelflapjes maken. Geproefd en goedgekeurd! :) Sommige kinderen kwamen zich voorstellen aan ons & gaven ons kusjes en knuffels. Echt hartverwarmend om te zien! De directrice is ook een geweldige madam, iemand met een hart voor die kinderen. Opnieuw een project waarvan we diep onder de indruk waren…
Als laatste zagen we het vluchtelingenhuis voor mishandelde vrouwen. De oprichtster vertelde ons dat het meestal 4 jaar duurt vooraleer een mishandelde vrouw bij haar man durft weg te gaan. Wanneer ze in dit tehuis terecht komen, staat er een heel team voor hen klaar; een psycholoog, een gynaecoloog, een dokter, een sociaal werker,… Er in zorg en inwoon en voeding voorzien voor de vrouwen, maar ook voor hun kinderen. Opnieuw een heel goed onderbouwd project dus!

Jullie merken het al, we beleven hier heel wat geweldige dingen! Het duurde een tijdje voor deze nieuwe blog er kwam…maar met deze boterham zijn jullie wel een tijdje zoet, niet? :)

Muchos besos!
Sigrid & Loes

(* Spaans voor ‘vreemdeling’)